โอ้ชีวิต คนเรา ก็เท่านี้..
จะมั่งมี หรือยากจน คนอย่างไหน
สุดท้ายนั้น ต้องโดดเดี่ยว และเปลี่ยวใจ
วันหนึ่งไร้ ซึ่งลูกหลาน หวั่นอุรา

เมื่อหมดแรง จะแข่งขัน หรือฝันใฝ่
ดั่งหมดใจ หมดสิ้น ถวิลหา
เหมือนเช่นคน หมดประโยชน์ หมดราคา
รอเวลา เหลือเพียงเถ้า ธุลี..ดิน..

*/|\*

โฮะๆๆ๐๐๐๐อัพซาเป๊ดดดครั้งแรกในรอบ 2เดือน ก้เริ่มด้วยกลอนเพราะๆ แม่ง โดนใจ เผื่อว่าจะได้เตือนสติใครหลายๆคนได้ไม่มากก้น้อย   เฮอะ ซาเป๊ดกุเน่าเหมือนหม้อข้าวกุเลย   แม่ง กุลืมล้างหม้อข้าว ศิริรวมแล้ว ข้าวก้บูดอยุ่ในหม้อครบสัปดาห์ พอดี๊พอดี๐๐๐๐อืม๐๐๐๐  กลิ่นโคตรโสภาเลยค่ะ ๐๐๐๐อืม๐๐๐๐ ตอนนี้กุมาเปนนักศึกษาคณะวิศกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์  มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตภูเก็ต ได้ 2 เดือนกว่าแล้ว กุก้ปรับตัว ปรับใจให้เข้ากับอาไรหลายๆอย่างได้แระ ทั้งการใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีใครมาจ้ำจี้จ้ำไช ไม่ต้องได้ยินเสี่ยงแม่ด่า (บ่อยๆ) ขนาดอยู่ห่างกัน กุกับแม่ก้ยังทะเลาะกันทางโทรศัพอยู่ดี เฮ้อออสาเหตุมันก้มาจากตัวกุนั่นแหละ เออกุยอมรับ แต่ใช่ว่ากุจะไม่อยากกลับบ้านไปหาพ่อหาแม่นะ กุอยากกลับบ้านจะตายอยู่แล้ว ......เรื่องการใช้จ่ายก้เหมือนกัน แม่ง จะกดตังแต่ละครั้ง ใจแทบสลาย กุสงสารพ่อกับแม่เจงๆ T๐T ......เรื่องเรียน จาสอบมิดเทอมแล้วววแง้วววววววววเหตุไฉนเลยจิตใจกุจึงไหวหวั่นถึงเพียงนี้ มหาลัยคงจะไม่เหมือนมัดยม ถ้าพลาดแล้วก้คงพลาดเลย กุเสียวสันหลังวาบๆ...ภาษาCกุยังไม่ไปถึงไหนเลย....เชี่ยจิง........เพื่อนใหม่ๆที่ใสปิ๊งๆๆมีทั้งชายหญิงทอมตุ๊ด...อืม ก้ดี 2 เดือนกว่ายังบอกไรได้ไม่มากหรอก มันต้องใช้เวลา ศึกษานิสัยใจคอกันไปเรื่อยๆๆ คณะกุมี 99 คน ว้าวเลขสวย ยังไงก้ขอให้ไปให้ถึงฝั่งครบทั้ง 99คนแล้วกันนะคะ............................สาธุ.......................................